Arkadaşları ne olduğunu anlayamamış,

Bahçede dört dolanıp Ahmet’i aramış.

Ahmet çoktan evin yolunu  tutmuş,

Arkadaşlarını oracıkta unutmuş.

Merakla odasına kapanıp bulduğu şeye bakmış,

Birde ne görsün bulduğu şey altın bir saatmiş.

Bunu bir yerden tanımış,

Ama hiç kimseye soramamış.

Hemen onu koluna takmış

Korku içinde sağa sola bakmış.

Kimsenin olmadığını anlamış

Tekrar arkadaşlarının yanına koşmuş.

Hiçbir şey olmamış gibi top oynamış,

Arada bir de kolundan çıkan saati saklamış.

Bunu farkeden arkadaşı

 Hemen Ahmet’e sormuş:

“Saati yeni mi aldın?” demiş.

Ahmet de “evet” diye yalan söylemiş.

Uzun bir aradan sonra Ali’nin babası gelmiş.

Gözü ise hep yerdeymiş

Belli ki bir şeyini kaybetmiş

Ahmet de bunu fark etmiş.

Hemen saati çıkarıp cebine koymuş

Ali, babasının yanına giderek sormuş

Babası olanları anlatmış.

A  hmet’in de ayağı taşa takılınca

Cebindeki saat  de çıkmış açığa

Baba bunu görünce:  “saati buldum!”demiş.

Ahmet’in yalanı da ortaya  çıkmış.

(Bir daha bulduğuna el koymayacakmış,

Arkadaşlarına da sorup danışacakmış.)Tuğba  ASLANTÜRK

 {moscomment}